zondag 1 april 2012

Emotionele Achtbaan

Mooie term vind ik dat: “een emotionele achtbaan”.
Als beelddenker zie ik dan ook een achtenbaan voor me in de hersenen, met al die grijze kronkels waar dan een karretje doorheen dendert waar ik in zit met mijn handjes in de lucht. In de hersenen…niet in het hart, dat is eigenlijk wel raar.
Afgelopen weken zat ik in zo’n emotionele achtbaan. Na 20 jaar in Monster in een winkel te hebben gestaan, ging deze winkel gisteren écht dicht. De beslissing was weloverwogen genomen, niet ingegeven door financiële ellende, maar gewoon een positieve midlifecrisis: ik ben er klaar mee!!
De Bonestaak gaat verder online en ik mag mezelf nog steeds heerlijk uitleven in “winkeltje spelen” op fairs en beursen, dus dat gaf weinig hartzeer,  maar het emotionele zat hem in het afscheid van 60 jaar Stomerij Centra. Het bedrijf wat mijn ouders van onder de grond af hebben opgebouwd (zo zei mijn vader het gisteren zelf: “niet vanaf de grond, vanonder de grond”) en waar mijn zus en ik in hebben meegeholpen, wat in alle familieverhalen zit en waar we ons geen leven zonder mee kunnen voorstellen.
Het achtbaangevoel kwam doordat ik enerzijds enorm blij en opgelucht ben dat het klaar is, maar anderzijds moesten er allerlei “laatste dingen” volbracht.  Een uitschrijving uit de KvK van een vestiging sinds 1952, de klanten uitgebreid te woord gestaan, de laatste stoomgoedklanten gebeld en aangespoord hun spullen nu écht op te halen, de laatste keer de chauffeur die ik 10 jaar lang 5 x per week heb gezien en nog veel meer laatste keren.
Klanten die me bedanken om m’n dienstbaarheid in al die jaren, m’n  servicegerichtheid, m’n probleemoplossend denken! Heerlijk om dat eens te horen na zoveel jaar J(alle klanten die dat niet vonden zijn niet langs geweest natuurlijk). Bloemen, tranen, en uiteindelijk de deur voor de laatste keer in het slot.
PFFFFF, ik ben helemaal niet zo dol op achtbanen. Nooit geweest ook. Ik dóe het wel, achtbaanritjes, maar liever niet eigenlijk. Nu wil ik een poosje in zo’n schattig lieveheersbeestjeskarretje zitten die zo lekker langzaam door zo’n waterparcours tuft. Beetje om me heen kijken, zonnetje op mijn gezicht. Lekker rustig. Beetje mensen kijken, pakje drinken erbij…
Uiteindelijk word ik vanzelf weer ongeduldig en ga ik het avontuur wel weer opzoeken. Dan stap ik wel weer over in iets heftigers.  Maar nu nog even niet.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten