woensdag 25 juli 2012

Pa

Vandaag had mijn vader een afspraak met zijn cardioloog.
Volgende maand hoopt mijn vader 85 te worden en zijn 40 jarig jubileum als hartpatiënt te vieren.
Als we in de hal van het ziekenhuis lopen zie ik ineens dat hij zijn pantoffels nog aan heeft! “Nou meid, vergeten mijn schoenen aan te doen” is zijn reactie “nou, geeft niks hoor, die pantoffels lopen zalig”.
Als we bij de balie aankomen staat er een lange rij met naar adem snakkende patiënten te wachten om geholpen te worden. Er zit maar één medewerkster achter de balie. Daarom ben ik mee, zodat pa kan gaan zitten en ik de loop- en sta klusjes kan doen. Voor het hoofd van pa hoef ik niet mee: hij is nog heel helder, behalve dan dat hij nu even zijn schoenen vergat aan te doen.
In de rij voor me staat een oude dame, ook een 80er schat ik. Terwijl ik een beetje sta rond te kijken valt me op dat ze een raar labeltje in haar nek heeft met een naam erop en dan krijg ik door dat ze haar truitje binnenstebuiten aan heeft. Een andere vrouw, die naast mijn pa op het bankje zit te wachten, heeft het ook in de gaten en besluit de dame er op aan te spreken. Ook een heldere tante blijkt, want ze zegt lachend: “ja, ik zag het toen ik hierheen liep, ik was ineens mijn opdruk kwijt, maar ja, ik moet me hier straks toch uitkleden dan doe ik hem wel goed. Of loop ik nu met een label op mijn rug? “
Als de vrouw weer naast mijn vader gaat zitten kijken mijn pa en ik elkaar aan en ik vraag: zullen we het verklappen pa?  “ Ja mevrouw” zegt mijn vader, “ouder worden valt helemaal niet mee…ik ben mijn schoenen vergeten, die mevrouw loopt met haar trui binnenstebuiten…maar voorlopig zitten we hier nog allemaal”.
Als het gesprek met de cardioloog voorbij is zegt deze: “Ik stel voor dat u geen nieuwe afspraak meer maakt. Koester wat u nog kunt doen en als u weer genoeg vragen heeft kunt u altijd even bellen voor een afspraak”.
Waarom zou hij in hemelsnaam nog bukken om zijn schoenen aan te doen? Zonde van zijn energie!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten